„Me and the whole world” W55 oil on canvas, 39,5×31,5inch 100 × 80 cm 2026 Anna Wypych
„Ja i cały świat.„ W55 olej na płótnie 100/80cm Anna Wypych 2026
And suddenly, you find yourself standing on a small patch of calmness in the midst of a raging storm. The waves are bigger than you, and it seems impossible that you could come through it unscathed. Yet somehow, you do.
And yet, you do.
„After all, tomorrow is another day,” as Scarlett O’Hara used to say.
I nagle odnajdujesz siebie, stojąca na skrawku spokoju pośród szalejącego żywiołu. Fale są większe od ciebie i niby nie masz prawa z tego wyjść cało, ale jednak wychodzisz.
A jednak.
„ To tylko dziś a jutro będzie nowy dzień” jak mówiła Scarlett O’Hara .
No Control
As women, we are taught that everything must be under control. Ours, or someone else’s. Our clothes, our appearance, our behavior. There is always a reason why we should adapt, meet expectations, fit norms and standards. Freedom is somehow always inappropriate. We laugh too loudly, react too emotionally, chatter too much, and when we get angry, it is either irrational or simply “too much.” Even when something difficult happens to us, our grief and sadness must remain under control, because someone still has to feed the child, remember what needs to be done for someone else, remind, organize, and make sure everything gets done—because no one else will take care of it.
Control is everywhere.
I have just finished reading a book in which a woman talks with other women about why they create gardens. And something struck me. Many of them describe how, at first, their gardens are carefully planned. They have clear intentions, they fight for particular plants, battle pests, lay out paths, and shape the space according to their vision. But then, over and over again, a similar sentence appears: „And then I let go of control. I allowed the plants to grow and the pests to multiply.” And this is presented as the beginning of a new stage.
I find that idea deeply compelling.
In a way, this painting continues Catharsis (my 2024 painting), but on a different level and from a different path in life.
Like a quantum alternative reality selected—or perhaps observed—from among all the possibilities that appear when we no longer know what comes next.
Inspired by Why Women Grow: Stories of Soil, Sisterhood and Survival by Alice Vincent and Quantum Physics Made Me Do It: A Simple Guide to the Fundamental Nature of Everything by Jérémie Harris.
Bez kontroli.
Jako kobiety nauczono nas, że wszystko musi być pod kontrolą. Naszą albo kogoś obok. Ubiór, wygląd, zachowanie. Zawsze znajdzie się jakiś powód, abyśmy musiały się do czegoś dopasować, spełnić oczekiwania, normy, standardy. Swoboda jest zawsze niewłaściwa. Śmiejemy się za głośno, reagujemy przecież histerycznie, głupio paplamy, a gdy się złościmy, to zawsze bez sensu albo „za bardzo”. I nawet gdy spotyka nas coś trudnego, ta rozpacz czy smutek również muszą być pod kontrolą, bo ktoś musi dziecku dać obiad, pamiętać, że coś dla kogoś trzeba zrobić, przypomnieć i dopilnować, bo nikt inny się tym nie zajmie.
Kontrola jest wszechobecna.
Przeczytałam właśnie książkę, w której kobieta rozmawia z innymi kobietami o tym, dlaczego tworzą ogrody. I coś mi się nasunęło. Wiele z nich mówi o tym, że na początku ich ogrody są tworzone według planu, że mają założenia i walczą o konkretne rośliny albo ze szkodnikami, wytyczają ścieżki i nadają kształt przestrzeni. Ale potem wielokrotnie pojawia się to samo zdanie: „I wtedy odpuściłam kontrolę. Pozwoliłam roślinom rosnąć, a szkodnikom się rozmnażać”. I jest to pokazane jako wejście w nowy etap.
Pociąga mnie ta myśl.
To trochę kontynuacja „Katharsis” (mój obraz z 2024), ale na jakimś innym poziomie, z innej ścieżki życiowej.
Jak kwantowa, alternatywna rzeczywistość wylosowana (zaobserwowana?) spośród wszystkich możliwości, które pojawiają się wtedy, gdy nie wiemy, co dalej.
Inspirowane „Dlaczego kobiety uprawiają ogrody” Alice Vincent; „Kwanty zrobiły mi dzień” Jeremie Harris.
